ในวันที่ตุ๊กตุ๊กไทยดังไกลทั่วโลก…

ทุกปี เวลาประกวดมิสยูนิเวิร์สกันทีไร มักจะมีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำให้ผมมีความหงุดหงิดเล็กๆ มาโดยตลอด
ผมมีปัญหากับ “ชุดประจำชาติ”
ไม่ใช่ว่าไม่ชอบการประกวดรางวัลนี้ แต่ผมมีปัญหากับการแปลชื่อรางวัลนี้เป็นภาษาไทย
ผมคิดว่ามันควรจะเป็นคำว่า “ชุดแสดงเอกลักษณ์ประจำชาติ” มากกว่าที่จะเป็นชุดประจำชาติ ที่ชวนให้นึกถึง ชุดไทยดั้งเดิม กิโมโน หรือ อะไรทำนองนั้น
(แม้ว่าภาษาอังกฤษมันจะเขียนว่า National Costume ก็เถอะ)

ปีนี้ ผมดีใจที่พิธีกรที่รับหน้าที่บรรยายสด ใช้คำว่า “ชุดแสดงเอกลักษณ์ประจำชาติ”
และดีใจยิ่งขึ้นที่รถตุ๊กตุ๊กของไทย ซิ่งปาดหน้าชาติอื่นคว้ารางวัลนี้มาครอง
ต้องขอบคุณพลังการโหวตของชาวเน็ตไทยที่ยังคงแข็งแกร่งอยู่เสมอมา
(เพราะรางวัลนี้ตัดสินจากคะแนนทางบ้าน 100%)  Continue reading

3 เหตุผลที่เราควรสนับสนุนไอเดียบัตรประชาชนพร้อมเงินเดือนและอาชีพของนายก

business-card-427520_1280

สมกับเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งสยามประเทศ​

ไอเดียแปลกแหวกแนวระดับ “ไทยแลนด์โอนลี่” แบบนี้ ต่างชาติเห็นรับรองว่าต้อง อึ้ง ทึ่ง ตะลึงกับความคิดแบบ Disruption สุดขอบแบบนี้ ใครจะไปกล้าคิดต่าง คิดนอกกรอบ  ให้เอา อาชีพ+เงินเดือน ใส่ลงไปในบัตรประชาชน เพื่อความง่ายในการจัดสรรงบประมาณของประเทศ แบบนี้

ใช่… มีแต่ท่านนายกผู้เป็นที่รักยิ่งของเรานี่แหล่ะครับ

หลายคนฟังแล้วอาจจะส่ายหัว แต่ว่า อย่าครับ อย่า
เราต้องกล้าคิดต่างครีเอทีฟอิโคโนมีแบบท่านนายก เพราะจริงๆ ในความแปลกประหลาดนี้ มีข้อดีซ่อนอยู่อย่างคาดไม่ถึง
เราลองมาดูกันครับ  Continue reading

ชายผู้จ้องมองแดด 5 โมงเย็น

แสงเย็นเป็นหนึ่งในแสงที่ช่างภาพปราถนา
และสำหรับเมืองไทย ยิ่งเป็นแสงเย็นในฤดูหนาว ผู้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวด้วยอุณหภูมิแสงและองศาการสาดฉายตกกระทบที่ทำมุมเฉียงๆ จนก่อให้เกิดแสงเงาอันแปลกตาแล้วล่ะก็
ความคันไม้คันมือ อยากจะออกไปเดินเล่นเก็บภาพกดชัตเตอร์จะยิ่งกำเริบเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ช่วงนี้ ความทรมานจากแสงเย็นในฤดูหนาวทำร้ายผมอย่างหนักหน่วง ต่อเนื่อง แถมมาทุกวัน ตามเวลานัด
Continue reading

เทรนด์ถ่ายภาพที่สั่นสะเทือนประเทศไทยที่สุดในวินาทีนี้

ณ วินาทีนี้ ไม่น่าจะมีเทรนด์ถ่ายภาพไหนที่ร้อนแรงไปกว่านี้อีกแล้ว

ไม่ใช่แค่คนในวงการกล้อง แรงกระเพื่อมที่เกิดขึ้นมาสั่นสะเทือนไปทุกวงการ ตั้งแต่ไลฟ์สไตล์ แฟชั่น ยันไปถึงโลกอินเทอร์เน็ต
ใครมันจะไปคิดล่ะ ว่าแค่สไตล์ภาพ มันจะก่อให้เกิดการถกเถียงกันจะเป็นจะตายได้มากมายปานนี้

บางคนบอกว่าไร้สาระ เข้าไม่ถึง รำคาญลูกตา
แต่อีกฝั่งที่บูชา เขาตอบกลับว่า นี่คือชีวิต คือแนวทาง คือความชอบที่ไม่ได้ไปทำให้ใครต้อเดือดร้อน

Continue reading

ร้านกล้วยปิ้งที่ละเมียดที่สุดในโลก

ผมเชื่อว่าแต่ละคนจะย่อมจะมีความเนิร์ดประจำตัว
ความเนิร์ดในที่นี้ หมายถึงสิ่งที่ตัวเองสนใจใฝ่รู้เป็นพิเศษ ลามไปถึงความรู้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
โดยเฉพาะเรื่องอาหาร ที่ทุกคนล้วนแต่ต้องมีร้านอร่อยของตัวเอง และ พร้อม “รับคำท้า” ไปชิมร้านดังที่เขาว่าเด็ด หากมีโอกาส
อาหารในหมวดเนิร์ดของผมมีอยู่ 3 อย่าง คือ ทงคัตซึ บัวลอยน้ำขิง และ กล้วยปิ้ง
อย่างหลังสุดนี่ น่าจะเรียกว่าเนิร์ดตั้งแต่เกิด เพราะสมัยเด็กๆ กินบ่อยแทบจะทุกอาทิตย์

 

สำหรับผม เรื่องกล้วยๆ ไม่เคยเป็นเรื่องกล้วยๆ
เพราะแค่ปราดตามอง สังเกตสีสัน รอยไหม้บนผิว ก็รู้แล้วว่า รสชาติมันจะประมาณไหน รอดหรือร่วง
แต่อาทิตย์ก่อน ด้วยบทสนทนากับลุงคนหนึ่ง ทำให้รู้ว่า มิติเรื่องกล้วยปิ้งของผม มันช่างต่ำต้อยนัก
ราวกับเตาปิ้งกล้วยของลุง คือ ประตูจักรวาลที่เปิดพาผมไปเจอกับอีกโลกหนึ่งที่ไม่เคยเจอมาก่อน

Continue reading

Year in Review: 2014 ของข้าพเจ้า

หนึ่งปีมันผ่านไปเร็วนะครับ ว่าไหม?

เผลอแป๊ปเดียว เจ้าปี 2015 ก็มายืนรอต่อคิวเข้ามาหาเราอีกแล้ว
แต่ทว่า เจ้า resolution ก็ยังยืนกันอยู่หน้าสลอนไม่หายไปไหนสักข้อเลย

อย่างไรก็ดี 2014 ก็เป็นปีที่น่าจดจำมากๆ อีกปีหนึ่ง
ไม่ว่าจะเป็นของบ้านเมืองกับสารพัดเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย

หรือจะเป็นของตัวเองที่มีครบทุกรสชาติ ทั้งหวาน ขม เศร้า เซอร์​ไปจนถึงแฮปปี้มากๆ

และนี่คือเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยใน 2014 ของผมครับ

Continue reading

คุณรู้จัก ตอนจบของโดราเอม่อน ครบทั้ง 6 แบบไหม?

ในวินาทีนี้

ภาพยนตร์ที่ทุกคนอยากดูมากที่สุดก็น่าจะไม่พ้นเรื่องราวของเพื่อนสนิทในวัยเด็กของพวกเราอย่าง
Stand by Me Doraemon ที่แค่เทรลเลอร์ก็เรียกน้ำตาของใครหลายๆ คนให้ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

หนึ่งในเรื่องราวสุดคลาสสิคที่ถกเถียงกันมาเป็นเวลานานแสนนานเกี่ยวกับเจ้าเหมียวสีฟ้าตัวนี้ คือ

“ตอนจบของโดราเอม่อนคือยังไงกันแน่?”

ผมก็สงสัยกับคำถามนี้เหมือนกันครับ
เลยลองไปคุ้ยๆ หาคำตอบจากอินเทอร์เน็ต และก็แอบตกใจเหมือนกันว่า
มีตอนจบมากกว่าที่ผมเองก็เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนอีกตั้งหลายเวอร์ชั่น

แล้วจริงๆ คือยังไงกันแน่ อันไหนจริง อันไหนหลอก
มาลองหาคำตอบไปด้วยกันครับ

Continue reading

“7 อันดับสุดเลิฟของฉันในประเทศญี่ปุ่น” !! – อันดับ 3: มิวเซียม ตึกดูดตัง!

หลังจากเจอมรสุมงานพัดผ่านเข้ามาอย่างหนักหน่วง ในที่สุดก็ได้กลับมาเขียนต่ออีกรอบแล้ว ;___;)/

ในฐานะที่เป็นคนชอบเดินพิพิธภัณฑ์มาแต่ไหนแต่ไร เวลาไปบ้านเมืองไหน ก็ชอบที่จะเข้าไปเดินเล่น เรียนรู้เรื่องราวของบ้านเขา
และพอมาที่ญี่ปุ่นนี่ ไม่มีผิดหวังเลยครับ มีให้เลือกเดินเยอะ ถึง เยอะมาก….
ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงใช้หลัก “เจอปุ๊บ ต้องโดนปั๊บ” ต้องเข้าไปโดนสักหน่อย
ตอนไปก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ แต่พอกลับมาแล้ว นั่งนึกไปนึกมา ก็บรรลุได้ว่า…
ถ้านับรวมปราสาท วัด บลาๆๆ เข้าไปด้วย ฉันเสียเงินให้กับสิ่งนี้เยอะมาก! (แถมที่พีคคือ มีหลายอันที่หาไม่เจอเลยยังไม่ได้เข้าอีก)
เลยอยากจะชวนทุกคนมาร่วมเสียตังไปด้วยกันกับ blog นี้ฮะ

อันดับ 3: มิวเซียม ตึกดูดตัง!  

Continue reading

[Exhibition] เวิ้ง (Before Gone) : อีกหนึ่งพื้นที่ประวัติศาสตร์ที่ถูกลบด้วยเงินตรา

ครั้งแรกที่ผมได้เดินเข้าไปในพื้นที่นามว่า “เวิ้งนาครเกษม” เกิดมาจากการตามเพื่อนที่เข้าไปซื้อเครื่องดนตรี
หลังจากนั้นมา ก็ได้แต่โฉบไป เฉี่ยวมาในพื้นที่รอบๆ อย่างสะพานเหล็ก หรือ คลองถม
และในวันนี้ ผมได้กลับเข้าไปอีกครั้ง เพื่อชม นิทรรศการ “เวิ้ง” (Before Gone) นิทรรศการภาพถ่ายที่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเวิ้งแห่งนี้
และอย่างไม่ทันได้เตรียมตัว … ผมก็พึ่งได้รู้ว่า นี่คือห้วงเวลาสุดท้ายที่จะสั่งลา ก่อนจะเข้าสู่การเลือนหายไปของพื้นที่นี้

 

 

Continue reading

จดหมายถึงลุงตัน ช่วยกันแชร์ไปให้ถึงทีครับ

กราบเท้าลุงตันที่เคารพ

 

ที่ผมเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นมา เพราะอยากจะขอบคุณลุงตันที่ช่วยเปลี่ยนชีวิตผม

จากคนธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไร สู่คนที่กลับมามีความหวังในชีวิตอีกครั้ง ตอนนี้ผมได้รถคันแรกในชีวิต ที่บอกพ่อแม่ได้อย่างภูมิใจว่า หามาด้วยฝีมือของตัวเอง

แต่ถ้าไม่มีลุงตันให้ยึดเป็นแบบอย่าง เป็นผู้ชี้ทางสว่างในการลุกขึ้นสู้

ผมก็คงได้แต่ฝันไปแน่ๆ ครับ

Continue reading